DOM AGAWA – całodobowa placówka opiekuńczo-wychowawcza

Zwykły wpis

U podstaw każdej teorii wychowania i każdej praktyki wychowawczej stoi jakaś koncepcja człowieka. Uznanie wolności to przyznanie, że wychowanie jest ryzykiem, że jego rezultaty są prawdopodobne, a nie pewne.

Wychowanie to praca z człowiekiem i nad człowiekiem – z tym, kto znajduje się w stanie dojrzewania. Wychowanie stwarza między wychowawcą a wychowankiem więź analogiczną do więzi ojcostwa. Ojcostwo to nie tylko przekazanie życia, to również przekazanie nadziei. Nadzieja jest źródłem naszego życia. Dlatego ten, kto przynosi człowiekowi nadzieję, jest duchowym ojcem człowieka.

Wychowują jedynie ci, którzy mają nadzieję, wychowują kształtując nadzieję wychowanków. Wychowanie jest pracą około ducha – pracą według nadziei. Dopiero za nadzieją przychodzi miłość, buduje się wiara, kształtując odpowiedni zmysł rzeczywistości.

Pracując około ludzkiej nadziei, wychowawca może się starać jedynie o to, by w wychowanku kształtować wyłącznie jego osobistą, najbardziej własną nadzieję. W każdym człowieku jest wiele rozmaitych nadziei. Jedne są wspólne z innymi ludzkimi, inne są wyłącznie własnymi nadziejami człowieka. Nadzieje osobiste i własne wyłaniają się spośród nadziei narodowych, zawodowych, religijnych. Człowiek żyje przede wszystkim swą nadzieją osobistą. Nadzieja ta zakłada jednak nadzieje bardziej powszechne. Własną, osobistą nadzieję musi odnaleźć i uczynić własną sam wychowanek

W wymiarze symbolicznym polska rodzina jawi się jako przedmiot kultu, jest czczona jako ostoja narodowej tożsamości i niepodległościowej, katolickiej tradycji. W wymiarze realnym, życia codziennego milionów Polaków, obraz polskiej rodziny jest zdecydowanie mniej jednoznaczny. Z jednej strony rodzina bywa głównym źródłem poczucia bezpieczeństwa osobistego: ekonomicznego i psychologicznego. Ponadto szczęśliwa rodzina jest najważniejszym deklarowanym celem życiowym większości Polaków i miejscem realizacji podstawowych potrzeb życiowych. Z drugiej strony jednak, rodzina jest głównym źródłem zagrożeń dla wolności i bezpieczeństwa osobistego jej członków, zwłaszcza kobiet i dzieci. To w rodzinie kobiety cierpią z powodu psychicznej i fizycznej przemocy, rodzina ogranicza ich możliwości samorealizacji zawodowej i osobistej i rodzina bywa przyczyną ich ciężkiej sytuacji materialnej.

Spotkaniu z ludźmi pogubionymi lub pokrzywdzonymi winna zawsze towarzyszyć próba dialogu. Dopiero wówczas w klimacie dialogu można poszukiwać nadziei, która wtrąca człowieka w jakieś oczekiwanie. W oczekiwaniu, jakie wzbudza nadzieja, obecna jest niepewność i jakieś wahanie, które niekiedy zdolne jest podciąć nadzieję u samych korzeni. Nadzieja wyrasta z doświadczenia zmienności świata i zmienności człowieka.

 

Zatem słowa austriackiego poety Rainer Maria Rilke można zadedykować wszystkim podopiecznym DOMU AGAWA:

„A Ty czekasz, Ty czekasz na jedno,

co twe życie wzniesie nieskończenie,

na wielkie, niezwykłe zdarzenie.